Ne Kadar Küçük Şeyler İçin Ağlardık.Bir Tutam Saç,Bir Oyuncak,Araba,Bir Bebek..Şimdi Büyüdük Çok Büyük Olaylar Bile Aglatamıyor Bizleri,Ölümler,Ayrılıklar,Sawaşlar..Şimdi Daha mı Güçlüyüz?Yoksa Daha mı Alışkın?HAYATI ÖĞRENMEK ALIŞKANLIK MI ACABA??

3.5 yaşımdayken eniştem ölmüştü geçmişe dair hatırladığım en eski anım

allah seni yaa yazı söz diyorum dımı..yukarıdakı örnege bakmayı dene bencee

ama ölümler savaşlar ws filan yazio acıklamanda ondan yazdım yaaaa

hee ince konulara dalmışşın sen..hadi bekliyorum herkes yazsınn..

Ay yildiza mutluluk fisildarken , Gökyüzü sevincini yeryüzü ile paylasirken . Ben sana bir parca mutluluk yolluyorum . Icindeki umut cicekleri hic solmasin diye .

Günlerden birgün İtalyan Büyükelçisi, Atatürk ile görüsmek ister ve
huzura kabul edilir.
O zamanin muhtelif ekonomik-siyasi konulari hakkinda konusulduktan
sonra, Büyükelçi :
-Ekselans, dün Roma ile yapmis oldugum bir görüsmede hükümetimizin
Hatay'i almak istedigi kararini size iletmem söylendi" der.
Odada buz gibi bir hava eser. Ata, büyükelçiye birşeyler daha ikram
eder ve iki dakikaliginina odadan ayrilir.
Döndügünde ayaginda çizmeleri, üzerinde maresal üniformasi, belinde
tabancasi vardir. Dogruca masasina gider, manyetolu telefondan Maresal
Fevzi Çakmak'ın baglanmasini ister ve Çakmak' a:
- Pasa, İtalyan dostlarimiz Hatay'a gelmek istiyorlarmis. Hazir
miyiz?
Fevzi Çakmak durumu anlar ve "biz haziriz Pasam" diye yanitlar...
Ata, Büyükelçiye döner ve: "Biz hazirmisiz. Hükümetinize söyleyin, ne zaman
isterlerse gelip Hatay'i alabilirler" der.......

KARİZMA BUDUR.... (alıntı)